UA-25513757-1

Notice: Undefined property: stdClass::$title in /home/vhosts/piet-van-meel.nl/httpdocs/wp-content/themes/photolux2/archive.php on line 12

Blog-berichten

Spiegelingen

Mijn zwager is overleden. Hij had een lang proces van aftakelen achter de rug, dus het was geen verrassing en voor iedereen eigenlijk een opluchting.

Bij die gelegenheid kwam ik weer in zijn huis en bekeek na lange jaren opnieuw een spiegel die ik voor hem en mijn zus had gemaakt, vele jaren geleden. Ik ging op in het lijnenspel van de cirkels en curves in die spiegel en was er best tevreden over.

Nu, dagen later, heb ik opeens een ingeving. Ik maak op basis daarvan onderstaande ontwerpen van  spiegels.

De afmeting die ik hierbij voor ogen heb kan 80 bij 60 centimeter zijn.

 

Dit is een spiegel met gekleurde rand, van circa 50 x 40 cm

 

Dit ontwerp is 40 x 50 cm, je kunt er jezelf niet veel in spiegelen maar misschien wel in niet letterlijke zin…

 

Dit is een ontwerp dat zowel voor een raam als tegen een muur zou kunnen hangen, en is 40 bij 30 cm. maar kan natuurlijk ook groter worden en dan zijn de lijndiktes wat minder fors. Hier zit geen spiegelglas in, maar glas met een antieke struktuur erin.

 

Reset gewenst.

Ineens ging het over van een zeurderig gevoel in brandende pijnscheuten. In de lies, links, was de pijn.

Ik was bang voor een liesbreuk. Ik keek op internet en werd bezorgd door alle alarmerende mogelijkheden die openstonden bij een liesbreuk.

Iedere stap die ik zette was pijnlijk, maar ik moest er toch mee naar de dokter. De dokter is een heel vriendelijke vrouw die mijn gezwel bekeek en alle andere lichaamsdelen ook wel moest zien die heel de wereld angstvallig bedekt houdt.

Ze stelde me gerust: “Nee, het is geen liesbreuk, het is een ontsteking die een abces heeft laten ontstaan, je zult ermee naar het ziekenhuis moeten”.

De dag erna was ik in het ziekenhuis: “U zult ge-opereerd moeten worden. Daarvoor is een narcose of ruggeprik nodig. Bent u nuchter, wanneer hebt u voor het laatst gegeten?”. Ik was dus niet nuchter en moest me de dag erna ’s morgens om negen uur nuchter melden. Ze zouden proberen me tussen de afspraken in te plaatsen maar de wachttijd kon evengoed tot ’s avonds negen uur duren, want ze hadden het druk.

Ik kon maar nauwelijks lopen en kreeg gelukkig een bed om op te gaan liggen, in een observatieruimte. En het wachten begon.

Even later kwam er een oud echtpaar, zij werd op een bed naast mij gelegd en hij ging ernaast zitten en hield haar handje vast.

Ze praatten. Het was zwaar dialect en ik kon bijna niets verstaan. Na iedere zin van hem zei zij luid: “Watte?” Ze was hardhorend en hoorde zelf niet hoe hard ze praatte. Van mijn ouders zou ik vroeger een stevige vermaning na een zo’n reactie van “Watte” hebben gekregen.  Maar zij herhaalde dat zo’n honderd keer per uur. Er kwam geen einde aan het gepraat en gaandeweg irriteerde ik me mateloos. Ik hield me in totdat ik er toch maar iets van ging zeggen. “Kun je alsjeblieft even stil zijn?” Zij staakten hun gepraat en keken me niet begrijpend aan. Daarna gingen ze onverstoorbaar door. Weer een kwartier later probeerde ik het nog een keer, met hetzelfde resultaat.

Hun dochter, met een stevig uitdijend lichaam, kwam eraan, samen met een dokter. Zij legde de dokter uit wat er met haar moeder aan de hand was. Uitgebreid vertelde ze het de dokter en de hele zaal kon horen hoe het met de ontlasting ging en hoe de resten steeds aan haar kont en aambeien bleven plakken. Dat ze wel een rol toiletpapier per poepbeurt nodig had. Ze zei hem ook dat ze dementerend was. Dat laatste liet me begrijpen waarom de buurvrouw niet begrijpend op mijn vraag had gereageerd.  Weer wat later werd ze afgevoerd naar een andere afdeling. Ik nam me voor nooit in een tehuis terecht te zullen komen waar ik dergelijke medebewoners zou hebben. Dat zou ik absoluut niet kunnen trekken.

Tegenover me lag een man die aan de dokter uitlegde dat hij eerder in Tilburg was behandeld, daarna in Rotterdam, daarvoor nog in Nijmegen. En nu dus in Sittard. Hij beklaagde zich erover dat de zorg in Sittard volgens hem slecht georganiseerd was. Ik vroeg me af of hij misschien nog gekker was dan mijn dementerende buurvrouw.

Ongelooflijk mooi en luxe is het ziekenhuis. Voorzien van alle techniek die je maar kunt wensen, met een prachtige architectuur en kunst. Met onwaarschijnlijk vriendelijk personeel. Ik zou het bij dergelijke patiënten nog geen uur volhouden om vriendelijk te blijven, laat staan 45 jaar zoals de verpleegsters die ik sprak. Ik had me daarstraks nog verbaast over de onwaarschijnlijk mooie centrale hal met waar je ook maar kijkt een verfijnde en doordachte en kunstzinnige vormgeving. Ik had me verbaasd over wat er toch allemaal voor nodig is geweest om dit te realiseren.

Ik kreeg een ruggeprik. De anesthesist had me geadviseerd over de mogelijkheden van verdoving en ik had de keuze aan hem overgelaten. Eenmaal in de wachtruimte bij de operatiekamer vroeg ik me af hoe hij een ruggeprik zou geven terwijl ik toch steeds op mijn rug lag. “Let maar eens op, daar hebben wij ervaring mee” zei hij lachend tegen me.

Ik moest omhoog gaan zitten, werd daarbij geholpen en moest me ontspannen vooroverbuigen, benen gebogen en hoofd omlaag en ontspannend uitademen. “het doet even pijn maar niet meer dan het aanbrengen van een infuus”, zei hij. Toen het gedaan was vroeg hij of het erg zeer had gedaan. “Het je de prik al gegeven?”, vroeg ik hem, grappig bedoeld.

Wat later vroeg hij of ik mijn been kon optillen. “Natuurlijk wel” zei ik en tot zijn verbazing lukt me dat ook, maar ik voelde al dat de verdoving snel inzette.

Terwijl de chirurg het gezwel weghaalde moest ik denken aan mensen die hun mannelijke delen, daar vlak naast mijn abces, laten weghalen en laten vervangen door een vagina. Ik bedacht dat ik daar helemaal nooit voor zou kiezen, stel je voor! 

De chirurg zei dat ik er ontspannen bij lag, met de voeten naar buiten vallend. Als je gespannen bent staan die meer omhoog. Ik zei dat ik intussen ook aan ontspanning werkte.  Hij vroeg of ik misschien aan meditatie deed. “Nee, zei ik, een oefening uit de yoga”. Ik legde verder niets uit, vond dat niet echt nodig, maar het is de oefening met de ogen. Een oefening die ik van Jose van de yogales heb en die je overal en altijd kunt doen zonder opzien te baren. In de rij bij de kassa kun je bezwaarlijk op je hoofd gaan staan maar met je ogen, half of helemaal gesloten, de klok diagonaalsgewijze afwerken gaat prima.

Wat later lag ik in de recoveryruimte. Ik kreeg het gevoel dat mijn knieën te lang in een gebogen positie hadden gelegen en had een dringende neiging om mijn benen te strekken, dat was hard nodig na zo lang gebogen te zijn. Ik probeerde of er al gevoel in mijn been kwam en wilde mijn knieën recht buigen. Tot mijn verbazing bewoog mijn knie niet en gingen mijn voet en onderbeen omhoog. Ik probeerde hetzelfde met mijn andere been en ook daar ging het onderbeen en voet omhoog terwijl ik zeker wist dat ik mijn knie recht wilde leggen.

De anesthesist kwam langs en ik vroeg hem wat hij gedaan had. Hij legde uit dat mijn benen nu niet gebogen waren en mijn knieën recht. Op het moment dat de prik werd gegeven waren de benen gebogen en dat was het laatste wat mijn brein aan positiegegevens had ontvangen. Maar daarna waren mijn benen gestrekt zonder dat het signaal van die verandering door was gekomen. Mijn geheugen voor posities was dus niet bij de tijd. Op het moment dat ik nu de benen wilde strekken terwijl ze al gestrekt waren konden mijn benen dit alleen maar vertalen in een opdracht om nog verder te strekken. En dat ging niet. Dus gingen mijn onderbenen en voeten omhoog. Voor zover als dat mogelijk was natuurlijk. Ik wist zeker dat ik opdracht gaf aan de knieën en zag de voeten omhooggaan: een heel bijzondere ervaring!

Wat later was ik weer terug in de observatieruimte. De dementerende buurvrouw was er gelukkig niet en ik probeerde mijn knieën nogmaals te bewegen en zag mijn voeten omhooggaan. Een bijna hallucinerende ervaring. Ik was bezorgd of mijn lichaamsbesturing nog wel in orde zou komen. Een half uurtje later was alles weer als normaal: Na een reset was het programma zeker weer vers opgestart.

Ik moest nog een tijdje wachten voordat ik weg mocht en oefende nog wat met mijn ogen. De ogen extreem richten op de klok naar 12 uur, dan naar 18 uur, naar 21 uur en naar 3 uur , dan 13 uur et cetera, de klok rond. Terwijl ik dat deed vroeg ik me af hoe dat patroon er in glas in lood uit zou zien en nam me voor dat thuis uit te tekenen.

Hier is het dan. Ik heb om esthetische redenen de oogbeweging niet precies nagetekend:

Doornroosje

Na lange, lange jaren kwam de prins terug uit verre landen, en hoorde hoe een oude man vertelde van die doornhaag, hoe daar een paleis achter moest zijn, en in dat paleis een wondermooie prinses, Doornroosje genaamd, en hoe ze al honderd jaar sliep, en de koning, en de koningin, en de hele hofhouding erbij.

Hij had haar achtergelaten omdat hij ver weg zaken wilde gaan doen. Hij had in het begin contact met haar via zijn mobiel, maar na enige tijd hoorde zij dat hij geen bereik meer had. Zij schikte zich in haar lot en droomde over de voorbije jaren waarin zij jaar na jaar tot de mooiste prinses van het land werd gekozen.

Haar bevallige lijnen werden geroemd, vooral het feit dat haar ronding gevuld was met veel power beviel de schare aanbidders. Sommigen noemde haar met een koosnaampje e-bike en anderen noemden haar met de achternamen uit het geboorte register : Sparta en Batavus of haar voornamen Padova en M Gear. Al die namen vond ze vreselijk, waarom moesten die rare buitenlandse namen gebruikt worden voor de meest geavanceerde en bevallige van het jaar, geboren in haar huidige vaderland?

Toen hij haar verliet had de prins voor haar een warm en behaaglijk plaatsje gezocht waar ze kon rusten. Daar ging zij niet meer weg. Zij kon zichzelf er niet toe krijgen om zonder hem als haar speciale berijder naar buiten te gaan. Ook wilde ze niet dat haar power eronder zou lijden en dat zij dan te weinig bereid zou zijn als hij weer verscheen.

Zij was een schoonheid maar de lange tijd dat hij weg was eiste zijn tol. Zij raakte gaandeweg onder het stof. De glans ging ervan af. Ook wat spatten bij haar kruis die hij niet had afgepoetst leken langzaamaan wel onderdeel van haar hele uiterlijk te zijn geworden. Ze was echt wel aan een stevige oppoetsbeurt toe. Die kwam echter niet en zij viel in slaap. Eerst was het een roesje waar ze uit wakker schrikte. Later viel ze in steviger slaap en ging dromen. In de dromen kwamen de herinneringen aan de gelukkige voorbije jaren steeds terug met als vast patroon de ritjes in de groene natuur waarin hij haar bereed. Tenslotte raakte ze in een coma, want haar power was tot een gevaarlijk laag niveau gedaald.

De prins kwam terug, na een veel te lange tijd. De trompetters schalden een vrolijke melodie en onderbraken hun melodie telkens heel kort als er een bel weerklonk. Die bel kondigde aan dat de prins wilde inhalen. Toen hij dan tenslotte bij haar kwam zag hij haar in coma. Ze was nog steeds heel mooi maar de stralende glans werd vertroebeld door het stof. Hij blies het er zoveel mogelijk af. Haar huid werd pas echt weer zoals vroeger na een stevige massagebeurt met shampoo. Maar nog raakte ze niet bij bewustzijn.

Hij zette haar rechtop, als het ware met beide benen op de grond. Hij zette een steun uit zodat zij niet zou vallen. Toen trok hij haar liefdevol naar zich toe en haar achterste steun kwam van de grond, zodat het vrij kon bewegen. Toen gaf hij haar een stevige omhelzing die haar hele lichaam tot beweging bracht, er ging van alles draaien. Heel onverwacht kwam zij uit de coma. Die had er zorgwekkend uit gezien en het leek wel of zij niet meer tot leven zou komen. Die stevige omhelzing waarbij de prins haar met zijn voet een liefdevolle maar krachtige por gaf zorgde ervoor dat het was alsof haar gezicht weer kon spreken. Ook begon zij te vragen om voedsel. De prins sloot haar op een krachtige versterkende maaltijd aan en spinnend als een poes nam zij de power weer tot zich.

Hij bereed haar nog lang en gelukkig.

P.S. Soms wekt een stevige duw op de trapper het systeem van de E-bike 

Nieuwe tuindecoratie

Ik heb de voortuin bij ons huis gerenoveerd en tegelijk ook een nieuwe tuindecoratie gemaakt en geplaatst.

 

Techniek

Ik heb al een tijdje niets meer toegevoegd aan mijn dagboek.

Daarom…

Tussendeur

Zij wilden een glas-in-lood werkstuk in een tussendeur, tussen de woonkamer en de hal. Hun interieur had blauw als hoofdaccent, in een bepaalde tint blauw. Verder wilden ze aard-kleuren laten terugkomen. Als ontwerp wilden ze graag iets dat feestelijk overkomt. We zijn een ontwerp overeengekomen dat je hiernaast verwerkelijkt ziet. Afmeting circa 50 x 120

Het is intussen geplaatst en de foto’s staan nu ook in de groep mathematisch

ander-universum

Tussendeur

De mensen wilden een glas-in-lood werkstuk in een tussendeur, tussen de woonkamer en de hal

Hun interieur had blauw als hoofdaccent, in een bepaalde tint blauw. Verder wilden ze aard-kleuren laten terugkomen. Als ontwerp wilden ze graag iets dat feestelijk overkomt.

We zijn een ontwerp overeengekomen dat je hiernaast verwerkelijkt ziet.
Afmeting circa 50 x 120

That is free

We zijn in een all-inclusive hotel in Turkije. Geweldig. Vijf sterren en een paleis zoals ik niet eerder heb gezien. Het eten is perfect, de bediening en inrichting geweldig. Een groot zwembad van wel vijftig meter. Alles marmer en perfect in orde.

’s Morgens verlaat ik iedere dag mijn warme bed. Mijn vrouw is in diepe rust en hoort niets. Ik loop in een zwembroek naar beneden en duik in het koude water. Het is pakweg 18 graden want het is al laat in het seizoen. Zo’n koude duik verjaagt de nevelen van de wijn van gisteravond.

Het is niet iedere dag mooi weer. Integendeel: van de acht dagen gaan er twee vrijwel helemaal op aan de reis. Twee dagen hebben we de zon niet gezien, maar wel regen en onweer. De rest van de tijd was het prima.
Op regendagen ga ik naar de sauna. In het enorme sousterrain is een welnesscentrum, completer en luxer dan het mooiste welnessbedrijf in Nederland. Een en al marmer. Ik heb geen massage op die warme stenen tafels nodig maar ga telkens in de sauna. Er is een binnenbad voor de afkoeling maar ik prefereer het buitenbad.
De eerste keer dat ik er heen ging kwam ik bij de ingang bij een balie waar een man resideerde. Ik vroeg hem in het Engels “Is the sauna with or without clothing”. Ik verwachtte wel dat naakt in Turkije niet zou kunnen, maar vroeg het toch maar voor de zekerheid. Hij zei: “that’s free”.
Ik dacht: dat is mooi. Ik wilde doorlopen maar hij maakte me duidelijk dat ik moest wachten. Er kwam een vrouw in een soort verpleeg-tenue en die moest me de weg wijzen. Bij de sauna aangekomen wist ik het verder wel, wilde in de sauna gaan en deed mijn zwembroek naar beneden. Die vrouw raakte compleet in de war. Op allerlei manieren maakte ze me in alle staten duidelijk dat dit niet kon. Ik zei dat de man aan de balie had gezegd dat het ook zonder kleding toegestaan was. Nee, zei ze, dit is Turkije en hier gelden de islamitische regels. Alsof ik me daar nog niet van bewust was!
Ik zei: “nou dan hoeft het van mij niet meer: Ik zal daar een beetje gaan liggen zweten met kleren aan, dat gaat er bij mij niet in.” Ik liet haar staan en ging naar die balie-meneer. Ik zei : “je had toch gezegd “that’s free”. Hij zei dat het inderdaad geen geld kostte omdat het all-inclusive is…..

Dit voorval deed me denken aan een andere vakantie, enkele jaren geleden, toen in Zuid-Frankrijk. We waren op een camping, pakweg een kilometer vanaf het strand. Er was een asfaltweg naar het strand en aan het strand was weer een andere camping.
Ik ging iedere dag een of meer keren op mijn skates naar dat strand om er te zwemmen en te zonnen. Er liep ook een verharde weg door die camping aan het strand en meestal ging ik daar langs om naar het strand te skaten. Ik kwam dan op een rustiger deel van het strand aan.
Bijna altijd was het prachtig weer maar op een keer was het regenachtig met veel wind. In de caravan vertoeven met een boek en koffie is natuurlijk prima, maar dat is na een paar uur ook niet meer leuk. Dus trok ik mijn skates en mijn skatepakje aan. Een strak lycra fitness pakje met korte pijpjes en zonder mouwen. Meer vond ik niet nodig, want het regende nu niet.

Het was guur en winderig, maar ik vind het altijd nodig om stevig wat verse zuurstof in mijn lijf te krijgen. Bij het strand op mijn eigen plekje aangekomen deed ik de skates uit en omdat er verder toch niemand te zien was ook dat pakje. Ik had geen handdoek bij want dat was bij het zomerse weer nooit nodig geweest. Ik dook bloot de golven in en zwom een eind. Toen ik het wel weer genoeg vond ging ik naar de kant. Er was verder niemand te zien. Het was duidelijk geen strandweer.
Ik liep naar mijn skates en wilde dat pakje aantrekken. Maar dat was nergens te vinden. Ik keek overal maar zag het nergens. Ik keek nog of ik het op de golven zag drijven, maar nee dus. Daar stond ik. Helemaal bloot en met alleen mijn skates. Ik bedacht: “wat moet ik nu? Als ik zo naar de eigen camping skate, die kilometer over de weg en ik kom een politie tegen dan ben ik nat. Dan zetten ze me misschien wel in de gevangenis. Bloot skaten lijkt me ook wel leuk voor een keer, maar niet als dat strafbaar is. Wat dan?” Ik vond het ook nog jammer van dat pakje. Het zat lekker strak en was pas nieuw.
Ik nam een besluit, er zat niets anders op. Ik trok mijn skates aan en ging naar de strandcamping, bloot dus, op een zogenaamde textielcamping. Bij de eerste caravan klopte ik op de deur. Een Franse mevrouw deed open en maakte verwarde geluiden in het Frans. Mijn Frans is vrij beperkt maar ik kon haar toch duidelijk maken dat ik een broek van haar wilde lenen. Ze deed de deur dicht en verdween naar binnen. Ik wachtte en even later kwam ze terug met een zwemshort van haar man. Ik paste daar drie keer in. Ik denk dat haar man een dikke fransman was. Ik dankte haar hartelijk en zei dat ik het meteen terug zou brengen.
Ik ging skaten naar onze eigen camping en Anne-Marie snapte niet hoe ik in zo’n gekke short aan kwam skaten. Ik vertelde het haar en zei dat ik nu meteen weer terug moest naar die andere camping om dat short terug te brengen. Wacht even, zei ze. Even later had ze een stevige reep chocola in haar handen en zei dat ik die aan die Franse mevrouw moest geven. Wat later klopte ik weer op die deur van die Franse caravan en gaf haar dat short en die chocola. Nu met wat meer kleding om het lijf.

Energie – een ervaring in de bergen in glas-in-lood

Vandaag ben ik heel vroeg wakker geworden. Zo vroeg dat het nog helemaal donker was.

Na het opstaan, wassen , aankleden en eten is het nog steeds vroeg en ik ga naar buiten.

Het is zomer en de vogels kwetteren druk en het eerste schuchtere licht komt in het oosten tevoorschijn, heel donker rood. Een streepje tussen de zwarte hemel en heuvels.

Het is niet koud en ik ga zonder jas of trui wandelen. Na een korte wandeling kom ik bij een punt waar ik over de vallei uit kijk. Net over de rand van de toppen van de heuvels in de verte wordt de streep rood licht groter en dat gaat al het zwart en donkerte een beetje verdrijven. De contouren worden het en der zichtbaar. Over de vallei ligt als het ware een deken van mist. Ik kijk eigenlijk van boven neer op een wolk. Op een punt, bijna in het midden steekt een scherpe punt van de torenspits van het dorp door die deken heen. Die torenspits heeft een zwakke rode gloed over zich van het eerste licht.

Ik loop verder over een bochtig pad langs de helling van de heuvel en komt geleidelijk aan wat hoger. Door een draaiing van het pad is het zonlicht even buiten beeld en na een bocht komt dat weer tevoorschijn. De zon is nu zelf een heel klein beetje boven de heuveltop gekomen en er is ineens veel meer licht. Er zijn nog een paar wolken en aan de randen van die wolken is er een feest van contrasten. De wolken zijn grijs tot bijna zwart en langs randen schieten de zonnestralen alle kanten op. Het meeste licht is oranje in allerlei tinten, met flarden van rood, rose en paars. De zon zelf is donker geel, het licht eronheen is rood en naar boven toe wordt het steeds lichteen gaat het oranje worden. Nog weer hoger komen de eerste vlekken geel tussen de wolken.

Ik wandel verder en geniet van de frisse lucht. De stilte wordt alleen verbroken door een concert van vogels en een paar vogels vliegen door het vroege zonlicht. De vallei met het dorp is achter me en is niet meer te zien. In de plaats daarvan zie ik akkers met jong mais en grasvelden. Het pad loopt tussen het bos aan de linkerkant en de akkers en weilanden rechts van me. Links van me zijn de hellingen van de heuvels en rechts kan ik in de verte kijken.

De zon is weer hoger en is al helder aan het schijnen. Ik kan er niet meer recht in kijken. Allerlei tinten van groen omringen me. Donkere tinten groen van de bomen en struiken en lichtere kleuren groen van het mais en het gras. Tussen het gras staan her en der groepen gele bloemen. Er is helemaal niets dat de rust verstoort. Er zijn geen koeien in de weiden. Er is geen geluid van auto’s of andere geluiden van mensen, dat zijn dingen van een andere wereld. Ver van deze wereld.

Ik loop steeds maar verder en nader het punt waar ik ga omkeren. Ik heb nu bijna twee uur gelopen en dat is genoeg. De zon klimt steeds wat hoger en de gele en oranje tinten licht zijn weg . In de lucht zijn die enkele wolken van daarstraks verdwenen en de lucht is in de verte lichtblauw en kleurt naar boven toe meer donkerblauw. Het wordt lekker warm en ik voel bijna hoe de natuur zich voedt met het licht, hoe het groeit en hoe de uiteinden van de knoppen zich openvouwen en uitrekken in de warmte en het licht.

Ik heb zin om even uit te rusten. Ik loop de wei in, trek wat kleren uit en ga op het gras liggen. Ik strek mijn armen en benen languit en laat de warme zon op me komen. Ik geniet van de warmte, de rust en stilte, de stilte van de natuur en het geluidloze groeien en bloeien. Ik doe mijn ogen luikend open en zie de zee van klaprozen om me heen. Er is geen zuchtije wind en de klaprozen staan star en stil te wachten. Tot in de verte is er groen en rood en blauw. Dit is het leven en de energie en liefde die dit alles mogelijk maakt.

Na een tijdje stap ik weer eens op.

Ik wandel terug over het pad en de zomerzon wordt warmer en lichter. Het lijkt niet meer op het licht van daarnet. De zon lijkt wel een stralende bron van energie die alle kleuren verbleekt. Alle geel en groen en blauw komt bij elkaar. Alle liefde en groei en energie geven een blik op het inzicht dat ik zie wat er echt is. En dat dat meer is dan materie.

Na nog weer een uur lopen kom ik terug, ben thuis en ga naar binnen. Ik pak een glas wijn en ga ervan genieten op de bank.

 

De overgang is heel resoluut: van het felle licht buiten naar de donkerte van mijn kamer. Ik zit op de bank en zie de nagalm nog van daarnet, met alle licht en warmte.

 

Ik ga zitten op de bank in een houding van overgave en van luisteren. En dan zie ik mezelf, een eindje van me vandaan, in een spiegel. Ik zie dan mezelf als was ik iemand anders en zie een persoon die onschuldig in een spiegel afwacht op wat komen gaat. Ik zit in een kamer in de bergen en voel de energie om me heen, de opgekropte energie van de zon. De zon die ontwaakte, die over de toppen van de heuvels kroop, die de betovering van rood en oranje en geel gaf, die het liefderijke groen teweegbracht en die het schreeuwende blauw overstraalde.

Die zon is nu buitengesloten maar de energie laat zich niet door muren weerhouden. De energie vult de kamer . De kamer is een vat dat helemaal gevuld is met energie die erom vecht om zich te kunnen laten gaan.

En in het centrum daarvan zitten mijn spiegelbeeld in de nis en ikzelf.

Door mijn ervaringen bij het wandelen, de ervaring van energie en liefde in de kamer, komt er opeens een plotseling begrijpen van alles wat er is. Alles is overduidelijk en mooi en vanzelfsprekend, Ik ben in een toestand van alles begrijpen en ik ben opgenomen in een toestand waar geen plaats is voor iets anders dan eenheid en liefde. En heel veel kleuren en vormen van energie en leven..

Dit is een ervaring uit een ver land die ik nooit meer zal vergeten.

 

(dit werkstuk is gekocht door Mona, zie www.monapauline.com )

17-2-2017