UA-25513757-1

Notice: Undefined property: stdClass::$title in /home/vhosts/piet-van-meel.nl/httpdocs/wp-content/themes/photolux2/archive.php on line 12

Blog-berichten

Mijn video’s

Mijn video’s zijn meestel composities uit diverse invalshoeken: een gedicht of kort verhaal, met een glas-in-lood werkstuk in een hoofd- of bijrol, stemmige muziek, toegepaste animatietechnieken, met vaak een spirituele lading. Heel lang heb ik het plan gehad om dit te gaan doen. Het is me technisch nooit gelukt, maar sinds ongeveer 2010 heb ik het onder de knie. Ik noem het multi-art.

Dat alles maak ik zelf, behalve de muziek.

http://youtu.be/sPjgLli3IGU                                 De rode loper
http://youtu.be/vdomYN7bfQY                            Tante alma
http://youtu.be/gx6Jv3bA6Yc                               Wie ?
http://youtu.be/rFZo9TtwUw8                             Meditatie+2013
http://youtu.be/2gX1S5OhIj0                                Een druppel in de oceaan
http://youtu.be/OR7b8yR7suM                             De lotus en het eindeloze bewustzijn
http://youtu.be/FIM1_FtmU                                  Dc de zin van het bestaan
http://youtu.be/jc_tW0u0bYI                                Schoonheid
http://youtu.be/A3fhn1ZfmH4                               Op een bijzondere reis – een geleide meditatie
http://youtu.be/8AsCMvYbSvw                             Titania
http://youtu.be/VeHuw7OXiuc                              De hele mens
http://youtu.be/J-z1pJezDo4                                  Naumburg -glas-in-lood
http://youtu.be/oEBwZWbk40o                            Vacantie 2012 in naumburg
http://youtu.be/qT_lMB-g1Ss                                Van eenvoud naar essentie
http://youtu.be/5qXXCnxJnUE                             Niet iets
http://youtu.be/KPsb96l-92A                                 Helende Liefde
http://youtu.be/cN47dEtts_s                                  Graaiers
http://youtu.be/8gKpp8TOirQ                               De schijn van de dood

Sirsasana – de koning van de yoga-houdingen


Ik ben een boek van Robert Monroe aan het lezen. Aan het herlezen eigenlijk, want ik heb het pakweg 15 jaar geleden ook al eens gelezen. Daarin schrijft hij: als je een bepaald gevoel wilt hebben moet je in je herinnering teruggaan naar een situatie waarin je datzelfde gevoel had en het herbeleven. Dat wil ik eens uitproberen en ik zoek een prettige herinnering uit, een waarin ik op mijn hoofd stond. Het gevoel waar ik naar zoek is onder andere wat er dan met de benen gebeurt.

De herinnering was op een middag op een strand in Spanje. Geen wolkje te zien, zoals bijna altijd daar en best wel warm. Het zand van het strand was heet, bijna te heet voor blote voeten en ik wandelde op het naturistische strand, een eind weg van de drukte . Daar zocht ik een plekje op het brede strand, ver weg van de waterkant. Ik heb er namelijk geen zin in om als trekpleister te dienen van mensen die de hoofdstand iets bijzonders vinden en nadrukkelijk gaan kijken.

Eerst ging ik de zee in en lekker afgekoeld ging ik op die afgelegen plek op mijn hoofd staan. De druppels van het zeewater glijden over mijn huid naar beneden, maar tegelijk voor mijn gevoel glijden ze ook naar boven. Dat is een grappig en raar gevoel. Ik ga eerst rechtop staande met mijn rug naar de waterkant staan en als ik dan op mijn hoofd sta kijk ik naar de waterkant. Zo gaat dat nu eenmaal. Nog grappiger is het als er mensen langs de waterkant lopen. Voor mij is het net of die mensen onderste boven lopen en of hun benen heen en weer wuiven.

Even later ben ik droog en wordt ik steeds warmer. Dat is het echte genieten. Ik probeer niet te denken en ga na wat ik voel. Ik merk dat mijn benen totaal geen sturing vragen. Ik hoef daar helemaal niets aan te doen, ze staan compleet moeiteloos omhoog. Het voelt zo moeiteloos alsof ze liggen, maar ik voel wel dat ze loom en een beetje zwaar rechtop staan. Heel zachtjes deinen ze op en neer. Met geen enkel spiertje stuur ik die beweging bewust, het gaat helemaal buiten mij om.

Naar dit gevoel wilde ik teruggaan. Het is nu februari en een heel bijzondere dag want het is warm genoeg om buiten in de tuin die situatie op het strand te herbeleven, met de zon op mijn blote huid. Het is 17 graden.

Ik heb, al weer een tijd geleden, een glas-in-lood impressie gemaakt van mezelf, staande op mijn hoofd op het strand.

 

 

Ik zoek op internet op wat er met de bloeddruk in het brein gebeurt. Je zou denken dat die wel erg hoog wordt. Na deze tekst herhaal ik wat ik op internet vond.

In die tekst staat ook dat de hersenactiviteit sterk toeneemt. Dat is eigenlijk wat ik nou net niet wil. Om de gedachten zoveel mogelijk uit te schakelen probeer ik me te concentreren op de ademhaling. De ademhaling wordt al vrij snel steeds langzamer en zakt tot vijf keer per minuut. Daarna ga ik het aantal ademhalingen tellen. Na een tijdje dwaalt mijn aandacht voor het tellen af.

Ik heb mijn ogen gesloten. De zon staat er recht op gericht. Dan laat ik van een oog de oogleden een heel klein tikje luiken. Een flitsend gespetter van stralen en sterretjes is het gevolg. Mijn ooglid trilt heel snel en daardoor flitsen de sterretjes heen en weer. Het is een prachtig gezicht. Ik probeer het ook eens met het andere oog, daar is het effect minder. Dan weer met allebei de ogen, een heel klein beetje open ik de oogleden want de zon is fel. Het is een fascinerend gezicht en ik bedenk dat wij met alle technische wonderen zoiets moois nooit kunnen maken.

 

Ik bedenk hoe knap het is dat mijn lichaam zonder enige bemoeienis van mijzelf die benen zo moeiteloos recht omhoog houdt. Dat het met minuscule beweginkjes van spiertjes die benen in een nauwelijks zichtbare schommeling stil houdt. En dan weer bedenk ik dat alle eindeloze en fantastische eigenschappen van ons lichaam in een enkel DNA zitten. Zo klein en ver verstopt dat we het bestaan ervan pas sinds kort kennen. En dat dat DNA de aanpassingen gedurende de evolutie van honderden  miljoenen jaren in zich opneemt.

Ik zie in mijn ooghoeken donshaartjes op mijn armen. Dat is ook al zo’n onderwerp waar je mee bezig kunt zijn. Waarom hebben we die donshaartjes daar? Waarschijnlijk een restant van een vroegere evolutiefase toen de mens nog helemaal behaard was. Waarom is hij dat haar kwijt geraakt? En waarom hebben andere dieren in dezelfde omstandigheid hun haar niet afgeschaft? En waarom hebben we nog dat kleine beetje donshaar? En waarom op sommige plekken van het lichaam wel en op andere plaatsen niet? Ik heb gelezen dat in het DNA nog heel veel bouwinstructies zitten die verouderd zijn maar er eigenlijk per ongeluk zijn blijven zitten, vergeten zijn. Er zal wel geen dwingende reden zijn geweest om die instructies voor oksel- en schaamhaar weg te halen.

 

Mijn gedachten gaan terug naar de ademhaling en ik besef dat ik geen controle heb gehad over mijn gedachten en dat die zomaar wat ronddwalen zonder mijn bewuste denken. Dan merk ik dat ergens in mijn brein het tellen doorgegaan is en dat ik op negenenzestig zit. Prompt schieten mijn gedachten naar een glas-in-lood werkstuk dat ik zo genoemd heb: negenenzestig. Later zoek ik de foto en vind het. Het is gedateerd op 27-10-2011, op mijn verjaardag. Je ziet de zes en de negen in een onmogelijke illusie a la Escher.    Soixante neuf: niets is meer natuurlijk…..

Ik tel door en als mijn vingers een dood gevoel krijgen doordat ze al die tijd beklemd hebben gezeten is het na 22 minuten mooi geweest. Ik beweeg langzaam de benen naar beneden en laat de rest van mijn lichaam ook zakken.

15-2-2017 (de vijfde verjaardag van Stichting Sittard-creatieF)

 

 

 

 

========================================

 

Bijlage: De effecten van Sirsasana, de hoofdstand.
1: Koning der Asana’s: geneeskracht
Je Hersenen, ruggegraat en zenuwstelsel worden voorzien van een rijke, verse bloedtoevoer. Alle lichaamfuncties worden hierdoor versterkt en verfrist. Daardoor wordt de hoofdstand wordt ook wel de koning van de asana’s genoemd, omdat deze wordt gezien als een meester in het genezen van ziektes.
2: Hormoonhuishouding in balans
De hypofyse, het orgaan dat je kan zien als de dirigent van onze hormoonhuishouding, krijgt een boost. Dit orgaan bevindt zich in het midden van je hoofd bevindt. Tijdens de hoofdstand komt er wat meer druk op het hoofd en activeer je de hypofyse dus weer een beetje. Tevens wordt je bijnier gereinigd, wat er voor zorgt dat je minder stresshormoon aanmaakt en meer gelukhormoon. Je wordt dus heel blij van een hoofdstandje op z’n tijd. 
3: Een stralende huid
Het is een natuurlijke facelift. Doordat je letterlijk je systeem even op de kop zet, gaan er meer voedingsstoffen en zuurstof naar je hoofd. Heel goed voor een zachte en stralende huid! 
4: Een mooie bos haar
Men beweert dat je minder snel grijs haar krijgt van deze houding. Wederom doordat er meer zuurstof en voedingsstoffen naar je hoofd gaan. 
5: Een rustige geest, betere concentratie en meer zelfvertrouwen
De hoofdstand brengt rust in je geest, verhoogd beheersing over emoties en gedachtes, verbeterd concentratie en de werking van de zintuigen. Deze houding zorgt ervoor dat je beter gegrond bent en verhoogt je zelfvertrouwen. Toen ik voor het eerst de hoofdstand oefende kwam ik al snel angst tegen. Maar door balans te zoeken in de houding, voelde ik rust in mijn lichaam en geest.  

Licht, lijnen en kleuren

Met de titel “Licht, lijnen en kleuren” kun je heel veel aanduiden. Nu geen glas-in-lood maar een wandversiering. Ik gebruikte in de cirkel 32 ongekleurde lampjes en in het midden 22 gekleurde. Het is 110 cm in het vierkant.

De cirkel is gevormd door 32 plastic kapjes in een stel kleuren, onregelmatig verdeeld.

In het midden zijn constructies van telkens vijf RVS strips die circa 4 cm omhoog gebogen zijn.

Ze zijn samen 0,5 watt dus als ze een jaar lang continu aan zijn gebruiken ze voor 2 euro energie.

 

 

De mening van de nieuwe generatie.

Nienke en Noa ( 7 jaar). Het spreekwoord is: “kinderen spreken de waarheid”.

nienke nienke2

 

 

Interview door Sittard-creatieF

Hieronder zie je een video-interview dat door Sittard-creatieF gemaakt is naar aanleiding van het feit dat dit het 50e interview zou worden.

Embryo en sauna

We zijn naar Turkije geweest. In de buurt van Alanya in een groot hotel aan zee.

Daar ben ik op het idee gekomen voor een nieuw project met de naam Embryo. Dat moet een Multi-art project worden en wat ik bedacht heb zal best moeilijk worden. Maar wel heel bijzonder, ik zal er later meer over berichten.zwemkleding-in-de-sauna

Even nog over dat hotel. Het was bloedheet met dagen van 36 graden. Dan is het ook uit de zon op het strand , met een beetje luchtbeweging vanaf de zee, nog te heet. Maar ja, om de hele dag in de hotelkamer met airco te verblijven: dat kan natuurlijk ook niet. Toen dacht ik, wel ja in de sauna is het nog heter dus misschien is dat wel een leuke afwisseling. Ik naar de sauna en bij de ingang zat een Turk aan een balie. Alles in het hotel gaat in het Engels, nogal kreupel weliswaar,  dus vroeg ik: “is the sauna with or without clothing?” De man zei : “That is free”. Hij duidde me aan te wachten en daar kwam een jonge vrouw die me de weg moest wijzen.

Ik wist de weg zelf ook wel, maar goed. Ze leidde me naar de sauna-deur en ik zei Thank you en gleed uit mijn zwembroekje. Zij was helemaal ontredderd en zei dat dat absoluut niet mocht. Ik zei dat ik het aan die balie-man gevraagd had en dat het een vrije keuze was. “Nee, zei ze, we zijn hier in Turkije en je moet je aan de Turkse regels houden”. Ik zei nogmaals wat die man had gezegd en ze ging op hoge poten naar die man. Even later kwam de man van de balie en zei me dat het niet mocht. Ik zei : en daarstraks zei je “That is free” . Ja zei hij : “It costs nothing”.

Ik ben toen maar weer weggelopen, op die manier doe ik dat niet.

 

 

Sinaasappelpartjes

De zoontjes van mijn kinderen zijn op vakantie bij ons thuis.

Ze zijn allebei zeven jaar en zijn in vele opzichten al behept met de eigenschappen van volwassen mensen.

Als de een een doos potloden heeft moet de ander er ook een hebben anders is Leiden in last. We hebben een kinderfiets voor het geval dat er een zoontje komt logeren. Nu ze beiden komen moeten ze natuurlijk allebei een fietsje hebben. Dat eerst de een kan fietsen en daarna de nader werkt natuurlijk niet. Want dan is er weer het gedoe wie er het eerst op de fiets mag. Dus gaat mijn vrouw een fietsje kopen. Via Marktplaats.

Weer even later als er gegeten moet worden wil de een appelsap en de ander sinas. Als de flesjes open zijn moeten ze allebei vruchtendrank.

Ik vind dit allemaal niet goed maar als ik mijn mond open doe is het mijn echtgenote die geen gedoe wil en in alles maar toegeeft. Inderdaad is het geruzie niet van de lucht als Koen het eerst mag fietsen en Fred pas daarna. En als het dan zijn beurt is hoeft hij al niet meer want dan is er iets anders dat hun aandacht vraagt.

Dan gaat het over stukjes sinaasappel. Ik schil een sinaasappel en pel alle partjes van elkaar, in totaal 17 stuks. Ik eet er zelf een op en leg de rest tussen hen in. Koen graait er gauw tien weg en de ander zet het op een krijsen: “Koen heeft er veel meer dan ik, dat is niet eerlijk”.sinaasappelpartjes

Ik zeg: “Als er nou eens tien partjes zijn en ik geef jullie allebei vijf stuks vinden jullie dat dan eerlijk?”. Ja, knikken ze. Ik zeg tegen Koen: “Dus dan ben jij tevreden als je vijf stukjes hebt”. Hij reageert niet meer, hij voelt nattigheid, denk ik.

“Koen , jij bent tevreden met vijf stukjes als er tien te verdelen zijn. En als Fred er dan eentje bijkrijgt, waarom zou je dan niet meer tevreden zijn? Je hebt er toch evenveel als toen je tevreden was? “

Koen kijkt schuin weg.

“En als ik er opeens nog een paar aan Fred geef, dan heb je toch nog steeds evenveel partjes als toen je tevreden was?”

“ja, maar dan heeft hij er meer dan ik en dat is niet eerlijk”.

“Waarom zou dat niet mogen. Je was tevreden met vijf en nu heb je nog steeds vijf en ben je ineens ontevreden. Hoe kan dat? Al heeft Fred er een miljoen, je raakt er niets door kwijt en het aantal dat je had toen je tevreden was heb je nog steeds. “

“Ja, maar dan ben ik jaloers want ik wil er evenveel als Fred”.

“Dus je wordt ontevreden omdat je jaloers wordt. Dus jaloezie maakt dat je ontevreden wordt terwijl je zelf geen partjes minder hebt. Jaloezie maakt je ontevreden terwijl je er nog evenveel hebt als waar je wel tevreden mee was.

Je kunt allen maar jaloers worden en dus ontevreden als je jouw eigen aantal vergelijkt met die van een ander. Je wilt dus een aantal partjes erbij hebben omdat je jezelf vergelijkt met een ander. En dan wordt je ontevreden. Is dat niet onlogisch want je was helemaal tevreden met vijf partjes en nu ben je ontevreden alleen maar omdat je naar een ander kijkt?”

“Ja maar het is niet eerlijk, als hij meer heeft dan ik.”

“En als Fred en jij nu eens allebei vijf partjes hebben en jullie zijn allebei tevreden maar Fred verliest er ineens drie en heeft er twee over. Heb je dan hetzelfde gevoel van tevreden zijn met jouw eigen vijf partjes.”

“Nee, dan ben ik iets meer tevreden ”, zegt Koen, “en eigenlijk ben ik dan een beetje bang dat Fred er twee van me zal afpakken”.

“Dus jouw tevreden zijn heeft niets te maken met jouw trek in het eten van sinaasappelpartjes , maar meer met het kijken naar een ander. En door het hebben van meer dan een ander wordt je ook bezorgd om wat kwijt te raken. Alleen maar door het kijken naar een ander. Is het dan niet veel verstandiger om niet naar een ander te kijken en niet te vergelijken of je meer of minder hebt? En als je meer hebt dan je nodig hebt , bijvoorbeeld honderd partjes, dan kun je van jouw angst afkomen door er gewoon een stuk of twintig aan Fred te geven.”

Mijn echtgenote zegt:” dat gepraat is veel te moeilijk voor die kinderen.”

Ik denk: “ja, en ook als ze oud en verstandig zijn zit hetzelfde denken er nog steeds en dan nog steviger in”.

27-8-2016

 

 

 

 

 

 

 

Foto’s van “verbonden”

“Verbonden” heet zo omdat er ca. 70 vijfhoeken met elkaar verbonden zijn. In een strak mathematisch patroon en met een volstrekt willekeurig patroon van led-lampjes in het midden.

Dit is een van de werkstukken van mezelf waar ik het meest van kan genieten.

Vooral ‘s avonds is het iedere keer een feest als ik op mijn werkkamer binnenkom . Ik laat het licht nog even uit en kijk naar het betoverende beeld tegen de muur. Ik laat het altijd aan, dag en nacht. Het stroomverbruik is verwaarloosbaar.

Ik ben er foto’s van gaan maken maar dat valt niet mee. Het prachtige effect valt weg als de flitser aan staat. Als de flitser uit is moet de camera een tijdje doodstil staan.

IMG_1755

 

Grappig is dat het weerspiegelt in de deur links.

Toen ik even bewoog ontstond dit effect , dat gedachten aan een leger spermazoiden oproept.

IMG_1753

Als ik met flitser er voor ga staan komt het lijnenspel in beeld maar is het heel spannende 3d effect weg.

IMG_1751Deze foto is voor de vormen het mooiste maar het licht-effect is helemaal weg.

Leuk hoe je totaal verschillende foto’s kunt maken van het zelfde object.

ontmoeting-

Itopia – een droom die de weg wijst.

We wilden met de bus van Hilvarenbeek naar Waalwijk. Eerst naar Tilburg en daar overstappen in de bus naar Waalwijk. We liepen in Hilvarenbeek naar het centrum waar de kerk met toren overduidelijk het midden was. Daar verwachtten we een bushalte. En een bordje met de vertrektijden en de bestemmingen. Er was geen bordje te vinden en ook geen bushalte. We vroegen aan enkele mensen waar de bushalte was voor de bus naar Tilburg maar ze keken ons niet begrijpend aan. Op een gegeven moment kwam er een lijnbus aan. Er was geen indicatie op die bus waar die heen ging. We dachten: zoveel bussen gaan er niet vanuit Hilvarenbeek dus deze zal wel naar Tilburg gaan. En we stapten in.bus2

We zaten er goed en wel in en de bus ging door andere straten dan ik verwachtte. Hij reed en reed en passeerde het ene na het andere dorp. Tot ik het woord Weelde hoorde. We waren dus al in dat dorp in België. De bus bleef maar rijden en ik dacht, hoe ver hij ook gaat, eens zal hij toch wel weer in Hilvarenbeek aankomen. Bussen rijden immers rondgaande routes, of heen en weer? Deze bus kwam er echter niet meer aan. Ik hoorde de plaatsnaam Hasselt. Dat was wel erg ver van Hilvarenbeek verwijderd. Ik vroeg aan andere mensen hoe we weer op de goede bus konden komen, maar ze keken ons vol niet-begrijpen aan. Die andere mensen stapten zonder enige onzekerheid in en stapten weer uit als ze waren aangekomen waar ze wilden zijn. Dat verliep allemaal feilloos, zonder bushalten en informatiebordjes.

Een droom is meestal kort nadat hij zich voordoet weer uit ons geheugen verdwenen. Het wordt meestal niet vastgelegd en hoe mooi of indrukwekkend die droom ook was: na een uurtje is alles weer weg. Ik ga daarom vlug naar mijn bureau. Ik schijf vlug flarden tekst op met pen en papier. En als ik daarmee de grote lijn van de droom heb vastgelegd typ ik hem uit op de PC. Dat is een noodprocedure om het vluchtige en interessante toch vast te kunnen leggen.

Ik droomde over Itopia (het Utopia van de IT). Ik begreep de droom een tijdje later. De boodschap was: eens zullen onze IT-hulpmiddelen zich aan ons aanpassen. In de toekomst, in Itopia, hoef ik niet meer iets snel vast te leggen: als ik dan die droom wil vasthouden en niet laten vervluchtigen dan wordt het voor me voor later gebruik perfect vastgelegd.

Als ik nu een creatieve ingeving heb gebeurt hetzelfde. Voordat het vervaagd is en helemaal verdwenen, leg ik snel een schets vast en werk die zo snel mogelijk uit. Bang dat ik die ingeving kwijt raak. Bij Itopia hoef ik alleen maar te denken dat ik dat wil vastleggen. Die gedachte is het signaal voor het systeem om de beelden op te pakken en vast te leggen. In kleur en in drie-dimensionale vorm. Zelfs met het gevoel dat erbij ontstond.

Die vastgelegde zaken wil ik later weer opzoeken. Nu gebruiken we voor bepalen van de plaats waar iets komt te liggen de mappenstructuur. Vroeger met ordners en tabbladen. Een ordner per onderwerp en een tabblad per sub-onderwerp. Later werden dat op de computer mappen en submappen en een hele structuur van mappen en bestanden op de PC. Een hele hiërarchie met wijdvertakte bomen. We zoeken nu in het vastgelegde materiaal door een zoekterm op te geven. Bij Itopia verlaten we die kunstmatige structuur. Dan functioneert het opslaan en terugvinden precies zoals het menselijke geheugen. Er is geen extra logica nodig en behendigheid die je moet aanleren. Je zoekt precies zo op zoals je ook in je eigen geheugen opzoekt. Met associaties en niet met zoekwoorden die je dwingend moet onthouden en anders vind je het niet meer terug. Dat geldt voor gedachten, teksten, beelden, bewegende beelden en zelfs ook voor emoties.

Die gedachten kunnen worden opgeslagen met een soort memo-recorder. Als je denkt : dit is een gedachte die ik wil bewaren dan denk je dat en het mechanisme gaat aan het werk.

Onze zogenaamde sociale media zijn een contradictio in terminis. Ze zijn helemaal niet sociaal. Het zijn domme zeepkistjes die midden in het dorp op een plein staan en waar mensen exhibitionistisch zonodig prive-uitingen aan jan en alleman moeten tonen. Tegelijkertijd lijkt het wel of er daartegenover een steeds extremere zorg is voor het bewaken van privacy.

Bij Itopia wordt alles gedeeld zoals mensen in normaal menselijk contact ook doen. Met schroom en terughoudendheid waar het persoonlijke dingen betreft en met effectiviteit waar het normale contact niet tegenop kan. Iedereen waarmee je echt iets wilt delen wordt geselecteerd door het systeem. Er wordt alleen gedeeld dat wat je wilt. Voor iedereen is er een andere vorm van delen, met meer of minder details. De beelden zijn drie-dimensionaal en met de sensatie van geur en smaak. Het systeem is heel nauwkeurig in het bewaken van de grenzen. Als je niet wilt dat de informatie ook buiten die grenzen komt dan komt het daar ook nooit. Geen Big Brother.

Het systeem voedt zichzelf voor haar energie uit de omgeving. Het haalt de benodigde energie uit kosmische straling, uit andere soorten straling, uit omgevingswarmte en uit kinetisch energie. Deze energie wordt opgeslagen om onderbrekingen in de energievoorziening te kunnen overbruggen, zoals bij het passeren van tunnels. Deze energie wordt dus draadloos uit de omgeving gehaald en is niet plaatsgebonden door draad-verbindingen en stopcontacten.

In Itopa wordt de mens ondersteund door het systeem. Uit de wirwar van impulsen en gedachten en gevoelens wordt alleen datgene gehaald waar de mens voor kiest. Daarbij hoeft de mens zich niet aan het systeem aan te passen maar volgt het systeem steeds de natuurlijke weg die de mens volgt.

De huidige systemen lijken voor ons geweldig en als we vanuit het recente verleden kijken naar het nu is de weg de automatisering heeft gevolgd tot de huidige IT een enorme revolutie. Terugkijkend vanuit Itopia naar onze huidige IT leven we nu in de prehistorie.

In Itopia past de IT zich altijd aan aan de mens en nooit andersom!

 

8-6-2016

Piet van Meel

 

Naakt

Ik werd onlangs wakker met een zin in mijn hoofd.

De rest kwam de dagen erna en dit is het resultaat:

meertje in breedteZe rent tussen Made en Drimmelen

In de zon en helemaal naakt

Dat mensen erover klagen en kibbelen

Is iets wat haar niet raakt

De koeien die van kou staan te bibberen

Groet ze met haar paardenstaart.

Dan gaat ze nog even dribbelen

Tot ze een duik naar voren maakt