De hele mens kan betekenen de “gehele” mens, dus compleet en in al zijn facetten en met al zijn mogelijkheden . Zo’n mens heeft een gebalanceerd samenspel van verstand, gevoelens en geest. En die drie zaken spelen samen in een eindeloze wisselwerking binnen in het lichaam.

God is eeuwig of beter gezegd tijdloos. God is alles wat er is en daarom is ook de mens is iets van God en de essentie van de mens, de ziel, is daarom ook eeuwig.  Iets wat tijdloos is heeft geen begin en geen eind, zoals een cirkel. Daarom begin ik met een cirkel te tekenen. En daarbinnen nog een cirkel die samen een ring of een band vormen. Deze is goudkleurig. Goud hoort bij de verbinding met het goddelijke.

Daarbinnen is er de driehoek. Deze heeft drie punten en heeft daardoor naar buiten toe grip op dingen en invloed op de omgeving. Iets wat rond of bolvormig is heeft weinig grip op iets anders. Hoe meer er sprake is van een punt hoe meer invloed er is op de rest. Een hele mens heeft in gepaste mate grip op de gang van zaken. Dat heeft hij met zijn drie hoofdzaken, zijn verstand, zijn gevoel en zijn geest.

Tussen dat alles lopen energiebanen en een uitgebalanceerd mens heeft de zeven chakra’s in een goede balans. Bij ieder chakra hoort een kleur, van rood naar violet. Via oranje, geel, groen, turqoise en blauw. Deze energiestromen wentelen rond en om en om. Al wentelend vormen ze gaandeweg een eenheid. Ze draaien met de klok mee en weer terug en komen samen in een mengende ronde band van alle kleuren en energieën bij elkaar.  Alle kleuren in een goede balans gemengd vormen tenslotte samen een kleur wit en deze witte band omvat de kern. De kern bestaat uit opnieuw verstand, gevoel en geest, die samen een perfect complementair stel vormen. Dit zien we aan de drie basiskleuren rood, groen en blauw. Deze drie primaire kleuren vormen in het additieve systeem bij menging samen wit.

Ieder van deze drie kleuren is met de andere verbonden via een lemniscaat. De lemniscaat is het symbool voor het oneindige zelf. Je kunt de lijnen van de lemniscaat oneindig langslopen van rood naar blauw en naar groen enzovoort. Een hechtere samenhang van drie zaken die toch apart zijn is er niet.

Dit is nu op 15 april gereed gekomen in glas-in-lood, niet zoals gebruikelijk in een vierkant kader maar in een rond frame.

Ik heb een powerpoint presentatie gemaakt van het proces van ontwerpen en maken. Mail me vmeel75@hetnet.nl  en ik stuur het als bijlage bij mijn antwoord.

Voor een powerpoint weergave klik hierop : De hele mens

Of kijk op  Youtube http://youtu.be/zacx36stnQo

Van dit werkstuk dat ik vorig jaar heb gemaakt, heb ik een powerpoint presentatie gemaakt.

Dubbelklik op de muis om verder te gaan als je een pagina gezien hebt.

Klik nu om hem te laden op: Camino de Santiago5

Leuk als ik een reactie van je krijg!

Ik heb de achtergrond beschreven in mijn BLOG. Het is een heel secuur werk omdat er geen vrijheidsgraden zijn. Ofwel: omdat ieder stukje drie keer voorkomt moet het drie keer exact gelijk zijn. Je zult je misschien afvragen hoe ik de laatste stukjes in het centrum er in krijg. Daarvoor is speciaal voor dit doel een methodiek uitgevonden. Die vertel ik binnenkort.

Tijdens het werk luister ik naar Dewa Premal en houd ik pleisters bij de hand voor sneetjes in de vingers.

Meer foto’s zie je in het derde foto-album, achter de menu-optie “foto’s”.

De hele mens kan betekenen de “gehele” mens, dus compleet en in al zijn facetten en met al zijn mogelijkheden . Zo’n mens heeft een gebalanceerd samenspel van verstand, gevoelens en geest. En die drie zaken spelen samen in een eindeloze wisselwerking binnen in het lichaam.

God is eeuwig of beter gezegd tijdloos. God is alles wat er is en daarom is ook de mens is iets van God en de essentie van de mens, de ziel, is daarom ook eeuwig.  Iets wat tijdloos is heeft geen begin en geen eind, zoals een cirkel. Daarom begin ik met een cirkel te tekenen. En daarbinnen nog een cirkel die samen een ring of een band vormen. Deze is goudkleurig. Goud hoort bij de verbinding met het goddelijke.

Daarbinnen is er de driehoek. Deze heeft drie punten en heeft daardoor naar buiten toe grip op dingen en invloed op de omgeving. Iets wat rond of bolvormig is heeft weinig grip op iets anders. Hoe meer er sprake is van een punt hoe meer invloed er is op de rest. Een hele mens heeft in gepaste mate grip op de gang van zaken. Dat heeft hij met zijn drie hoofdzaken, zijn verstand, zijn gevoel en zijn geest.

Tussen dat alles lopen energiebanen en een uitgebalanceerd mens heeft de zeven chakra’s in een goede balans. Bij ieder chakra hoort een kleur, van rood naar violet. Via oranje, geel, groen, turqoise en blauw. Deze energiestromen wentelen rond en om en om. Al wentelend vormen ze gaandeweg een eenheid. Ze draaien met de klok mee en weer terug en komen samen in een mengende ronde band van alle kleuren en energieën bij elkaar.  Alle kleuren in een goede balans gemengd vormen tenslotte samen een kleur wit en deze witte band omvat de kern. De kern bestaat uit opnieuw verstand, gevoel en geest, die samen een perfect complementair stel vormen. Dit zien we aan de drie basiskleuren rood, groen en blauw. Deze drie primaire kleuren vormen in het additieve systeem bij menging samen wit.

Een TV genereert met de drie kleuren rood, groen en blauw alle kleuren door additie, en die kleuren samen zijn wit, in het additieve systeem. Een schilderij reflecteert vanuit het witte licht de kleuren geel, rood en blauw en bij menging daarvan zwart, in het subtractieve systeem. Reflectie is passiever dan het actieve genereren. Omdat verstand , gevoel en geest actief zijn en in hun samenspel de hele mens genereren gebruik ik rood voor het turbulente en aardse verstand. Ik gebruik groen voor het meer rustige gevoel en blauw voor de spiritueel geaarde geest. De geest is voor mij de ziel die tijdelijk in dit leven in dit lichaam zit.

Ieder van deze drie kleuren is met de andere verbonden via een lemniscaat. De lemniscaat is het symbool voor het oneindige zelf. Je kunt de lijnen van de lemniscaat oneindig langslopen van rood naar blauw en naar groen enzovoort. Een hechtere samenhang van drie zaken die toch apart zijn is er niet.

Dit is een ontwerp voor glas-in-lood. Dit zet ik niet zoals gebruikelijk in een vierkant kader maar in een rond frame.

7-3-2012

t

.

Familie Aap

Vlak voordat ik wakker werd droomde ik. Dat was in 2001.

Iets of iemand zei tegen me:

”Teken een tak, horizontaal, de stam waar hij aan zit is er niet. Teken een lijntje naar beneden en nog een tegengesteld. Zodat er een ronde opening tussen de twee lijntjes ontstaat. Doe dat iets verder nog een keer: een naar beneden en eentje omhoog. Doe dat nog eens.”

Deze opdracht werd een aantal keren herhaald. Toen dat gedaan was kreeg ik de opdracht: “vul het eerste gaatje rechts met een gele kleur op. Het volgende met donkerder geel.” Zo werd me gezegd hoe ik alle gaatjes in moest kleuren.

Tenslotte kreeg ik de opdracht: “Noem het de familie aap”.

Ik werd wakker en rende naar mijn computer, zette het tekenprogramma aan en tekende alles precies volgens de opdrachten uit, zonder er ook maar iets aan te veranderen. Ik deed er alles aan om precies zo te tekenen als me was gezegd.

Ik bekeek het resultaat, toen ik klaar was en begreep er niets van. Ik vroeg me af wat me overkomen was. Ik besloot raad in te winnen van mijn broer en stuurde hem een mailtje met de tekening eraan vast. Ik vroeg hem wat hij daarvan dacht.

Hij reageerde meteen daarna en was een beetje verbaasd dat ik zelf de betekenis ervan niet zag.

“Kijk”, zei hij, “de stam waar de tak aan vast zat, rechts, is er niet meer. En dat klopt want onze ouders zijn gestorven. Deze tekening geeft ons gezin zonder de ouders weer.”

“Ja maar, hoe kan dat? We waren toch met tien broers en zussen?”

“Nee hoor” , zei hij, “je weet toch dat een zusje meteen na de bevalling is gestorven?”

“Och ja,” zei ik,”daar had ik helemaal niet aan gedacht”.

“En wat ook mooi is”, zei hij, “kijk eens naar de armpjes. Bij onze zussen is de arm waar ze aan hangen, achter de tak. En bij de jongens hangt de arm zichtbaar aan deze kant van de tak. “

De enige persoon waar het niet bij klopt is de voorlaatste links. Daar maakten wij ons maar niet al te druk over. Jaren later heeft hij nu zijn naam veranderd in de naam van een vrouw en wil hij zich laten ombouwen. Ik heb geprobeerd de betekenis van de kleuren te vergelijken met de aard van de personen maar daar ben ik niet veel verder mee gekomen.  Wel geven die kleuren aan dat we ons geen van allen ons spiritueel op de hoogste niveau’s bevinden.

Dit heb ik in Glas-in-lood gemaakt en ik zal het nooit van de hand doen.

Toen maakte ik een werkstuk af waar ik eergisteren mee begonnen was.

Het heet thuiskomst, niet zozeer omdat ik gisteren thuiskwam maar om een reden die voor zich spreekt: de ziel komt thuis na zijn verblijf op aarde.

Het werkstuk is 51 x 51 cm groot en dit heb ik met name gemaakt omdat het hier in huis nu zo kaal is nu alles op de expositie hangt.

Ik probeerde het en viel promp met een smak op de grond. Meteen de eerste keer en de volgende vijftig keer evengoed. Ik dacht dat ik een kussen onder mijn hoofd moest leggen om geen pijn op mijn hoofd te krijgen. Dat bleek nu net de reden te zijn waarom ik nooit in de goede positie kon komen.

Ik had niemand in de buurt die me daarop kon wijzen en dan kan het lang duren voordat je daar achter komt. We hadden net een nieuwe laminaatvloer in de kamer en daar viel ik steeds met een stevige klap op. Ik oefende wanneer mijn vrouw niet in de buurt was want anders kreeg ik iedere keer verwijten van haar te horen, dat ik gek was en geen respect voor mijn lichaam had en zo.

Toen ik erachter kwam dat mijn hoofd en mijn ellebogen op hetzelfde niveau dienden te staan en ik dus zeker geen kussen onder mijn hoofd moest hebben ging het beter.

Gaandeweg kon ik recht blijven staan. Eerst tegen de muur en later vrijstaand in de kamer. Ik las er nog eens over en zag dat de benaming voor deze houding Sirsasana is en dat er in India monniken zijn die tot drie uur achtereen op hun hoofd konden staan. Dat leek me ongelooflijk. Hoe moesten de nekwervels hiermee omgaan en is de bloeddruk in de hersenen niet te hoog en daardoor schadelijk?

Ik wist het niet maar vond het een leuke nieuwe uitdaging om eens te kijken hoelang ik het zou kunnen. Ik probeerde het en kwam tot vijf minuten.

Als je op je hoofd staat ben je erg beperkt in je waarnemingen: je ziet maar weinig en je kunt je hoofd niet echt lekker ronddraaien. De tijd gaat dan erg lang duren.

Ik had mijn horloge recht voor mijn ogen om de tijd te kunnen volgen en was steeds maar naar de secondewijzer aan het kijken. De tijd gaat dan heel lang duren.

Een minuut duurt een eeuwigheid, lijkt het wel. Het heeft erg lang geduurd voordat ik besefte dat ik niet de hele tijd naar de klok moet kijken.

Toen ging ik ook op het strand op mijn hoofd staan, op vacantie in Zeeland. We hadden daar een stacaravan en ik had een vast plekje op het strand. Op het strand waar geen kleding nodig was. Het strand is daar erg breed, de mensen lopen langs het water waar het zand vochtig en niet mul is en ik had mijn stekje een eindje verder, langs de duinen. Daar stond ik ondersteboven zodat mijn voetzolen ook bruin konden worden.

Het is heel grappig om te zien hoe raar de wandelaars langs de waterkant lopen: ze lopen ondersteboven. Ik heb hierbij een probleem en dat zit tussen mijn oren: dat ik denk dat de mensen denken dat ik dat doe om zonodig op te moeten vallen. En dat terwijl ik veel liever heb dat niemand me ziet.

Ik ging altijd eerst in het water en ging dan nat in de Sirsasana-houding en liet me door de zon opdrogen. De waterdruppels druppelen dan van beneden naar boven, voor mijn gevoel. Dat is ook een grappige ervaring. Ook als het eigenlijk niet warm genoeg was om in zee te gaan deed ik dat toch om dit grappige effect te voelen.

Daar kwam ik meestal tot een tijdsduur van tien minuten. In die tijd maakte ik hiervan deze glas-in-lood afbeelding:

Ik probeerde weer eens uit hoelang ik het kon volhouden en kwam tot vijfendertig minuten. Bij deze tijdsduur begonnen mijn nekspieren zodanig op te spelen dat ik het raadzaam vond om ermee te stoppen. Daarnaast was het ook qua geduld nauwelijks vol te houden om zolang niets te kunnen doen, die tijd duurde ontzettend lang.

Daarna ben ik gaan oefenen met pranayama tegelijk met de hoofdstand. Er zijn allerlei ademshalingsoefeningen en die zijn een heel geschikte bezigheid bij zoiets. De adem gaat maar heel langzaam, er is weinig zuurstof nodig als je helemaal niet beweegt. Alleen  een paar spieren die voor het evenwicht nodig zijn, zijn actief.

Ik doe dan alleen de buikademhaling en kom dan tot niet meer dan zes tot drie ademhalingen per minuut. Grappig is ook dat de buik beweegt van helemaal ingetrokken tot bol endat deze verandering van de gewichtsverdeling weinig effect heeft op het evenwicht.

Ik doe de hoofdstand zeker een keer per week en met name in de zomer. Op vacantie in Frankrijk was onze camping in een bos met een meertje.  Daar deed ik ook iedere dag yoga-oefeningen. De buurman naast mij op de camping was een verwoed fotograaf en maakte onderstaande foto.

De laatste tijd probeer ik te mediteren terwijl ik zo sta, afgewisseld met ademhalingsoefeningen. Nu ik dit al zo’n vijftien jaar doe begin ik er steeds meer een behoefte aan te krijgen om het te doen. Waarom dat zo is, daar ben ik nog niet achter.

Ik heb een vriendin die graag mediteert met een lemniscaat voor ogen.

Zij gebruikt dat ook als hulpmiddel om oefeningen te doen in het kader van: “yoga voor de ogen”.

Ik wilde haar een plezier doen en ontwierp een glas-in-lood werkstuk dat daarop gebaseerd is.

Dat ontwerp heb ik laten kloppen met de wiskundige basis van de lemniscaat.

Op wikipedia staat er onder andere het volgende over:

De ovalen van Cassini zijn meetkundige figuren met de eigenschap dat het product van de afstand van een punt P tot het eerste brandpunt F met de afstand van P tot het tweede brandpunt F’ een constante is, namelijk c². Dit in tegenstelling tot de ellips, waar de afstanden opgeteld constant zijn. Ze zijn genaamd naar de Italiaans astronoom Giovanni Domenico Cassini (8 juni 1625 – 14 september 1712). De vorm van de lemniscaat in deze afbeelding is gelijk aan de lemniscaat van Bernouilli. (Als c = a is de ovaal gelijk aan een lemniscaat van Bernouilli).

 Het door mij gemaakte ontwerp klopt hier helemaal mee. Ik heb er twee “ogen” in gemaakt, en om het spannend te maken heb ik die horizontaal gespiegeld ten opzichte van elkaar.    Die twee punten zijn de centra van waaruit de lemniscaat geldig is. Net zoiets als het middelpunt van een cirkel dat is. 

Hij is zo eenvoudig als denkbaar, en toch zoveel meer als een lemniscaat sec. Meer of minder zou volgens mij niet mogen.

Het glas eromheen is glas met een patroon van ijsbloemen. Dat laat de achtergrond compleet vervagen en laat de blik zich concentreren op waar het om gaat.

De lemniscaat is niet alleen een meetkundig-wiskundig grapje: het is een van de belangrijkste symbolen. Het symboliseert de oneindigheid. De beweging door de liggende acht heen heeft nergens een begin of een einde. Dat is net als bij een cirkel. Hier is die oneindige beweging  echter  de beweging rond twéé polen. Twee identieke polen en tegenpolen. Alles wat er is, in ons leven, is daaraan onderhevig, aan de polariteit.

Er is niets tijdens ons leven dat geen aspect van polariteit heeft, van goed of slecht, van koud of warm , van positief en negatief.

Er is daardoor ook niets wat goed is zonder dat het slechte er ook is. Het goede bestaat bij de gratie van het slechte. En andersom. 

 (14-11-2010)

Roos, spiegel je ogen in deze spiegel,

De ogen, de spiegel van jouw ziel

Spiegeltje aan de wand en de mooiste van het land

Spiegel je niet aan anderen

Een spiegelbeeld is niet het origineel

Nooit geweest ook

De zon spiegelt op de golven van de zee

En de waterspiegel is lichter dan de rest

Ik spiegel me aan jou

En anderen zich weer aan mij.

De afspiegeling van de echte Roos

Is een Roos op zich.