UA-25513757-1

Notice: Undefined property: stdClass::$title in /home/vhosts/piet-van-meel.nl/httpdocs/wp-content/themes/photolux2/archive.php on line 12

oneindigheid

Ik waterdruppel.

Ik ben onafzienbaar groot en toch heel klein. Ik ben een druppel water in de oceaan.

De zon schijnt fel. Het is midden op de dag en de zon is echt heet. Hij spiegelt op het wateroppervlak, maar het water wordt er toch evengoed warm van. Om me heen is er niets anders dan meer van hetzelfde. Er is wateroppervlak zover als ik kan zien en er is niets anders zover als ik kan zien. Ik weet ook uit verhalen van anderen dat het voorbij de horizon alleen maar verder gaat.

Onder me is ook alleen maar water, ook heel veel en heel diep, maar niet zo eindeloos diep als het oppervlak ver is.

Ooit ben ik op een heel lange reis van beneden naar boven gekomen. Daar beneden was het toen koud en ik rilde en trilde langzaam. Hierboven vibreer ik heel zacht en heel snel. Ik kan met tellen niet bijhouden zo snel als ik tril. Daar beneden was het donker en ik kon daar alles goed onderscheiden want mijn ogen waren daaraan gewend en ik zag alles prima. Maar hierboven is alles anders. Ik leef in een veel hoger tempo. Dat zal wel aan de warmte en het licht liggen. Het lijkt wel of alles gehaast is en er is amper tijd om te verwerken wat ik allemaal ervaar. Golfjes, wind, wolken, zon, de nacht, de sterren ’s nachts.

Ik weet dat de oceaan achter de horizon doorgaat en doorgaat. Als ik sneller zou kunnen zwemmen dan nu zou ik er nog heel lang over doen om het einde te bereiken. Ik heb dat ooit geprobeerd, om het einde te bereiken. Ik zwom en zwom. Ik kon de dagen en daarna de maanden niet meer tellen, zo lang zwom ik. En toen, na een eindeloos lange tocht was ik, denk ik, verdwaald. Ik kwam er namelijk achter dat ik weer terug was op de plaats vanwaar ik vertrokken was.

Weer een tijd later bedacht ik wat er fout gegaan moest zijn. Ik bedacht dat ik een bepaalde bocht gemaakt moest hebben. Ik zwem namelijk met mijn rechterkant een klein tikje sneller dan met mijn linkerkant. Ik had geen vast punt voor me en daardoor zal ik wel een flauwe bocht naar links gemaakt hebben. Als je steeds maar geen vast punt voor je hebt waar je heen koerst dan kun je zo uiteindelijk een heel grote cirkel gemaakt hebben. En zo moest het gebeurd zijn, dat ik uiteindelijk op de zelfde plaats weer uitkwam. Toen wist ik dat ik het nog eens moest doen.

 

ik ervaar

 

 

(Noot: zie onderaan )

De tweede keer pakte ik het anders aan. Ik berekende de stand van de zon en stelde vast als hij helemaal bovenaan stond dat hij dan altijd op dezelfde plaats stond. Op andere posities stond hij lager en aan de hand van de mate waarin hij lager stond kon ik bepalen waar het maximale punt zou geweest zijn en zo kon ik een vaste positie vasthouden. Het was niet gemakkelijk om dat steeds te bepalen maar ik had alle tijd van de dag. Bijkomend voordeel was dat ik me beslist niet verveelde op de lange reis. ’s Nacht pakte ik de poolster als baken.

Ik ging op pad en zwom de ene maand na de andere. Er kwam geen einde aan. Een paar keer zag ik in de verte vogels en die wezen me de weg. Ze seinden me toe dat ik op barrieres zou stuiten en zij wezen me hoe de beste route zou zijn om de reis over de oceaan toch verder te vervolgen. Na een paar jaar kwam er weer zo’n situatie, maar weer waren er vogels die me de weg wezen.

Na ruim tien jaar was ik weer terug op mijn vertrekpunt. Ik wist zeker dat ik geen cirkelbeweging had gemaakt en ook wist ik zeker dat ik op mijn vertrekpunt terug was aangekomen. De andere druppels die altijd om me heen waren geweest voordat ik vertrok heetten me namelijk dolenthousiast welkom terug.

Toen wist ik het zeker: de oceaan is eindeloos groot, waar maar geen einde aan komt. Ik kon nergens een einde vinden. Hij was letterlijk einde-loos want ik had geen einde gevonden. Maar oneindig was hij ook niet. Als hij oneindig zou zijn en ik was steeds rechtdoor gegaan dan zou ik nog steeds verder van mijn vertrekpunt zijn gegaan en had ik mijn buurtgenoten nooit teruggezien. Het verschil tussen einde-loos en oneindig kan ik moeilijk bevatten. Ik denk dat oneindig een getal is dat groter is dan alle getallen. Einde-loos is iets dat geen einde bevat, maar dat wil niet zeggen dat het ook oneindig is. Mijn mededruppels konden dit ook niet vatten.

Ik was over deze begrippen nog niet helemaal uit gefilosofeerd toen zich een andere ervaring voordeed. Er kwam een diertje vlak bij mij. Dat had ik nog nooit eerder gezien. Het was een heel afgebakend ding dat zelfstandig was en dat zelfs heel even boven water kon springen. Dat vogels dat kunnen , daar was ik aan gewend , maar niet aan iets dat net als ik in de oceaan leefde.

Ik was altijd gewend geweest dat er eigenlijk geen grens is tussen mij en de andere druppels. Ik voel wel dat er ergens een punt is waar ikzelf niet ben en waar een ander is. Maar een duidelijke overgang tussen de ander en mij heb ik nooit gekend. Nergens is er een punt waar de ene druppel eindigt en de andere begint. Het is altijd zo geweest dat mijn ik overgaat ergens in hem en dat zij overgaan in jullie. Samen zijn we de eindeloze oceaan en we maken hetzelfde mee en doen vrijwel hetzelfde. Dat ik die lange reizen gemaakt heb was dan ook iets heel bijzonders.

Als we zo samen de oceaan vormen is het me onmogelijk me voor te stellen dat er bij een bepaalde atoom bij mij hoort en dat het volgende atoom die van mijn buurman is. Zo werkt dat niet. Er is geen duidelijk te onderscheiden grens waar het ene begint en het andere eindigt. De overgang tussen hem en mij is vloeiend, en ik zou niet weten hoe het anders zou kunnen. Dat is ook altijd zo geweest.

Maar nu ineens is er iets dat zich heel anders aandient. Dat andere ding voelt zich ook anders. Het kan zich afgezonderd van al het andere voelen. Het kan zelfs buiten zijn wereld springen in een andere, in de lucht! Onvoorstelbaar.

Het vroeg het dier hoe hij heette en hij zei: “ik ben een vis en heet Deo”.  Ik vroeg “hoe kan het zijn dat er een scheiding tussen jou en het andere is, en dat je helemaal los van het andere kunt zijn? ”

“Nou”, zei Deo, ”dat lijkt maar zo, want in het echt ben ik verbonden met alles wat leeft, maar jij mist het gezichtsorgaan waarmee je dat kunt zien. Jij hebt er toevallig niet de zintuigen voor, en ikzelf ook niet, maar ik voel het wel. Ik voel dat ik een geheel ben met alles wat leeft om me heen, en dat voelen is van meer belang dan het zien.
Ik weet dat het zo in elkaar zit en als iemand het met mij over dit onderwerp heeft, zoals wij nu, dan zegt die ander soms dat hij niet verbonden is met alles. Ik weet dat dat niet klopt en dat hij dat gevoel mist en dat hij het niet kan voelen. Jammer voor hem. Die andere vis denkt dan dat hij zijn ego is. Hij vindt dan al het andere dan zijn ego minder belangrijk dan hij zelf, omdat zijn ego voor hem het allerbelangrijkste is. En dan zeg ik tegen hem iets wat hij niet echt kan begrijpen: ‘als het ego sterft, ontwaakt de ziel’. Dan kijkt zo’n vis me meewarig aan en ik hoor hem denken: ‘wat een idioot’. Maar ja , daar valt weinig aan te doen”.

“En nog eens iets”, zei Deo. “Ik heb gehoord dat jij de oceaan helemaal bent overgezwommen in tien jaar en dat je er toen niets van begreep dat de oceaan einde-loos is en toch niet oneindig. Dat is toch heel simpel. De oceaan gaat rond de aarde en je hebt wel steeds rechtdoor vooruit gezwommen en toch kwam je weer thuis aan. Dat is logisch als je weet dat de aarde rond is en als je dus begrijpt dat je ook die tweede keer ook in een cirkel hebt gezwommen”.

Ik vroeg: “Is dat dan eigenlijk hetzelfde als met de tijd. Dat die geen begin en geen einde heeft. En dat op het moment dat je zegt “het gebeurt NU” dat je het dan al over iets hebt dat niet nu gebeurde maar in het verleden. Het nu is zo klein dat als je de tijd in atomen zou kunnen onderscheiden, zo klein, dat dan nog het nu altijd al voorbij is voordat je erover hebt kunnen denken. En van de andere kant bestaat de toekomst ook niet. Want als je het over dadelijk hebt is het er nu nog niet. Het verleden is er niet, dat is voorbij. Het nu is er eigenlijk ook niet want dat is oneindig kort en de toekomst is er ook niet want die moet per definitie nog naar je toe komen. Dus bestaat de tijd niet.

Dat klopt, zei Deo. Einde-loos en het oneindige en de tijd zijn net zo onmogelijk bestaanbaar als het van mekaar afgescheiden zijn tussen druppels in een oceaan. We missen domweg de zintuigen om de werkelijkheid te zien zoals hij is en dus verzinnen we begrippen die in zichzelf tegenstrijdig zijn, paradoxen dus eigenlijk”.

Het werd steeds warmer en lucht boven de zee trilde. Er verdampte water. Veel leden van mijn familie verdampten, gingen op in de lucht. Ze werden onzichtbaar en lieten een lege ruimte achter waar ze waren geweest. Die ruimte werd onmiddellijk door hun buren ingenomen. Dat ging zo snel dat je amper merkte dat heel veel verwanten van me verdwenen. Zomaar ineens waren ze weg. Heel hoog boven me ontstonden witte wolkjes die langzaam wegdreven. De zon zakte steeds lager naarmate het avond werd en de wolkjes kregen de mooiste kleuren: rood, oranje, rose, violet.

fuerte ventura (Kopie) (Kopie)

 

(Noot , zie onderaan)

Toen het donker werd zag je die wolkjes niet meer. Je kon wel zien dat ze er nog waren omdat op diverse plaatsen de sterrenhemel onderbroken werd door een donkere plek zonder lichtpuntjes.

Sommige familieleden kwamen al na enkele maanden weer terug in onze omgeving. Dat was dan telkens een hartelijk weerzien met veel emotie. We kregen dan verhalen te horen die ongelooflijk waren. Een neef van me was uit een wolk gevallen en op een schip terecht gekomen. Dat schip gebruikte hem als afwaswater en kort nadat hij op het schip was gevallen werd hij vervuild overboord gestort en dreef hij naar ons toe.

Bij andere familieleden duurde het heel lang. Zo kwam er op een gegeven moment iemand bij ons die zei dat hij driehonderd jaar geleden was verdampt en was opgegaan in een wolk. Hij was heel ver weg gedreven en had zoveel meegemaakt dat er meerdere boeken met zijn verhalen zouden kunnen worden vol geschreven. Hij was zelfs een keer zo ver afgekoeld op zijn reizen dat hij als ijs uit de hemel naar beneden was gevallen. Hij was op een sneeuwvlakte gevallen waar hij ontzettend lang diepgevroren had gelegen, onder een dikke laag ijs. Hij zei dat dat een soort gletscher was geweest. Dat was mij een raadsel. Het was echter wel duidelijk dat hij al een paar honderd jaar geleden overleden had moeten zijn en dat hij toch nog leefde. Hij had dan ook geen familieleden meer die nog leefden. Die waren al een paar honderd jaar geleden allemaal doodgegaan.

Een ander familielid vertelde ook de raarste verhalen. Ik kreeg het idee dat iedereen die na zo’n lange tijd terugkwam psychisch niet meer in orde was. Die andere dus vertelde dat hij op een gegeven moment boven een gloeiend hete zandvlakte was gevallen. Daar was hij meteen weer verdampt en opnieuw in onzichtbare vorm overgegaan. Weer honderden kilometers verder was hij boven een plaats gevallen waar palmen stonden. Daar kwam hij via omwegen terecht in een bassin met veel andere druppels die dezelfde reis hadden gemaakt. Zij werden opgeslokt door een dier waarna ze tientallen jaren in zijn lichaam hadden gecirculeerd. De reis die ze daar binnen in dat dier gemaakt hadden was te onbegrijpelijk om na te vertellen. Echte horror verhalen vertelden ze waarin ze dan weer een rol als bloed speelden, dan weer in darmen onderworpen werden aan terreur van heel gemene zuren, tot ze tenslotte met viezigheid vermengd naar buiten werden gespoten en in riolen werden weggespoeld.

De mooiste verhalen werden verteld door druppels die zeiden dat ze dood waren gegaan. Ze konden me niet uitleggen wat dat was. Maar in ieder geval kwam de vibratie die ik en iedereen zijn hele leven lang hadden gehad dan tot stilstand. Er trilde dan niets meer. Er was ook niets fysieks meer te zien. Ze kregen het me niet uitgelegd maar ze vertelden over een overvloed van licht en liefde en er waren geen begrenzingen van plaats en tijd zoals wij die kennen, omdat ruimte en tijd domweg niet bestonden.

Maar ze kwamen wel allemaal terug en vertelden over zaken die niemand begrijpt. Als ze dan een paar dagen samen met ons onderdeel waren van de oceaan, dan verstomden hun verhalen. Ze begonnen zelf al ook heel snel te twijfelen of het allemaal wel echt was geweest en al heel gauw zeiden sommigen dat het misschien toch wel allemaal onzin was. Dat er niets van waar was geweest. Dat het een bedrog van de zintuigen moest zijn geweest.

Ik vertel dit allemaal maar omdat ik er ook niet goed mee weet om te gaan en misschien begrijpt iemand hoe dit allemaal te verklaren valt. Ik moet het nu vlug afbreken want mijn vriend Deo van een tijd geleden komt eraan.

zeemonster

 

(Noot , zie onderaan)

 

Ik zie hem aankomen. Hij komt recht op mij af en ik voel nattigheid. En jawel hoor, mijn voorgevoel bedriegt me niet. Hij komt recht op mij af, spert zijn bek open en slikt mij in. Ik val uit elkaar door heftige chemische processen en voel niets meer. Mijn zintuigen zijn weg. Mijn verstand staat stil: eindelijk rust en geen gedachten. Ik heb nog nooit eerder meegemaakt dat eindelijk mijn gedachten stil staan. Het is stikdonker. Er wordt aan me getrokken en ik schiet door een stroom water. Ik voel dat het aangenaam warm wordt en er komt een lichtpuntje in de verte.

Het is een hele reis en na een uurtje door een soort pijp geschoten te zijn zie ik het lichtpunt steeds groter worden.  Daarna kom ik in een niet meetbaar grote ruimte, met heel veel licht en een heerlijke warmte. En wat het mooiste van alles is: er is een overweldigend gevoel van liefde.

Dat duurt niet lang. Een stem zegt: “geniet, want dit duurt weliswaar eindeloos maar niet oneindig. Straks ga je weer terug en ben je weer een druppel in de oceaan. Daar moet je opnieuw gaan zwemmen tot je het einde van de oceaan hebt gevonden. En als je dat niet kunt vinden dan kom je hier weer terug  en wordt je na een tijd die eindeloos en toch kort is vanuit hier opnieuw uitgestuurd. Om opnieuw in de oceaan het einde te zoeken. Dat zul je nooit vinden en dus zul je eindeloos steeds maar opnieuw leven. Maar dat maakt niet uit want alles is eindeloos en zoals je intussen al weet: in de werkelijkheid bestaat geen tijd, tijd is een illusie.”

 

 

Noot: de afbeeldingen zijn van glas-in-lood werkstukken  “ik ervaar” . “Fuerte Ventura” en “zeemonster”.

 

Lotus

Tara beweegt gracieus op de muziek There is a God. Er komt in het begin een lotusknop. De lotus is het symbool van universele energie, tijdloosbewustzijn, ofwel God. Ze doet bewegingen van yoga en taichi. Het getoonde glas in lood heeft de oneindigheid als achtergrond.

 

Schoonheid

       

Mooi zijn is de expressie

Van het innerlijk bewustzijn

Van de schoonheid

Met de ogen toon je dit

En ook daarmee zie je dit

*

Houden van  is de expressie

Van de innerlijke overtuiging

Van de liefde

Met het gevoel toon je dit

En ervaar je dit

*

Illusies zijn de expressie

Van de innerlijke beperkingen

Van het waarnemen

Met het verstand denken we

En door inspiratie weten we

*

Rust en geduld zijn de expressie

Van het innerlijke besef

Van de oneindigheid

In stilte ervaar ik dat